Simpele zielen

Onlangs verscheen op I Smell Therefore I Am een briljante tirade over de niet-aflatende stroom van intens lullige marketing waar het om parfum gaat. Inderdaad, er is wat stereotype onzin te vinden op tv en in tijdschriften, en zo in de aanloop naar de feestdagen kan ik met zekerheid zeggen dat het volume van (al dan niet slechte) advertenties alleen maar zal toenemen. Uiteraard heb ik ook mijn momenten van frustratie (zoals toen ik op het betreden van de Bijenkorf door twee in microscopische jurkjes gestoken modellen met een schaapachtige gezichtsuitdrukking werd ondergespoten met Viktor & Rolf’s nieuwste Godzilla, of als iemand een poging doet Tom Ford’s wanstaltig slechte smaak en goedkope pogingen tot shockeren goed probeert te praten), maar ik heb besloten om die frustratie op een positieve manier te benutten. In plaats van die fantasieloze marketing met obligate seksuele insinuaties en verveelde modellen te belonen met mijn aandacht, wil ik een hier een serie favoriete parfumreclames en -advertenties verzamelen. Om te bewijzen dat geuren niet persé aan de man gebracht hoeven te worden door ons, simpele zielen, voor te houden dat we alleen met geur X mannen/vrouwen als vliegen op honing zullen aantrekken. Om zelfspot, innovatie en creativiteit in marketing te belonen.











Weet je nog betere voorbeelden van hoe het ook kan of ben je het he-le-maal niet met mijn keuzes eens? Laat het weten in de comments.

Verboden vruchten

Koketteren met illegale substanties is de wereld van de kunst en de parfumerie niet vreemd – en het zal dan ook niet verbazen dat absint -nu weer legaal, na bijna een eeuw verboden te zijn geweest in Nederland- ter inspiratie heeft gediend voor een aantal parfums.

Deze illustere kruidenbitter op basis van anijs, venkel, citroenmelisse en bovenal absintalsem (Artemisia absinthium is de wetenschappelijke naam van het kruid) is berucht geworden door het uitgebreid gedocumenteerde overmatige gebruik ervan in laat 19e-eeuws bohémien Frankrijk. De grote namen onder de dichters, schrijvers, filosofen en schilders van die tijd putten naar eigen zeggen hun creativiteit uit la fée verte, en velen namen de aanzienlijke negatieve gevolgen van hun verslaving op de koop toe. Als hoofdschuldige werd het in grote hoeveelheden hallucinogene bestanddeel thujon aangewezen – alhoewel recent onderzoek aannemelijk maakt dat de schuld eerder bij met metalen vervuilde thuisgestookte drank ligt- en vanaf het begin van de 20e eeuw raakte absint meer en meer uit de gratie.

De parfums die meeliften op de mythische reputatie van absint hebben uiteraard niet het voordeel (of nadeel, afhankelijk van je perspectief) van hallucinogene eigenschappen, maar zijn wat mij betreft interessant genoeg om bij stil te staan.

Nasomatto Absinth
Als er één parfumlijn is die het flirten met visioenen van seks, drugs en rock&roll tot een kunstvorm heeft verheven, dan is het Nasomatto. De parfumeur Alessandro Gualtieri heeft zijn thuishaven in Amsterdam (waar anders?) en weigert pertinent om noten voor zijn parfums vrij te geven – zodat de geuren open blijven voor individuele interpretatie. Alhoewel ik me daar prima in kan vinden, kan ik niet het niet laten om te gniffelen om de, eh, bloemrijke beschrijvingen op zijn website: ”The fragrance aims to evoke degrees of hysteria. It is the result of a quest to stimulate irresponsible behavior.” Wie weet doelt Gualtieri op het onverantwoordelijke prijskaartje dat er aan zijn creaties hangt.

Hilarische marketing terzijde: Absinth is een degelijk geconstrueerde geur, die opent op een haast stroperige-zware groene topnoot, en naadloos overgaat naar een licht rokerige, zoete vetiver in de hartnoten. Het typische bittere aroma van artemisia steekt hier en daar de kop op, maar domineert nooit, en het geheel blijft aan de zoetige kant. Hoe langer op de huid, hoe meer er hout en een subtiele patchouli naar voren komt.
De geuren van Nasomatto zijn alleen in Extrait de Parfum-concentratie te verkrijgen, en de kracht van de geur is er naar; één spray overleeft met gemak een hele dag op de huid. Persoonlijk zou ik graag een iets lichtere variant zien, aangezien zo’n intense, haast hypnotische geur niet voor alle gelegenheden geschikt is. Aan de andere kant doet de intensiteit van de geur de associatie met het legendarische aperitief wél eer aan.

Nasomatto Absinth is verkrijgbaar in 30ml extrait bij Cloud Nine in Amsterdam voor €99.

Parfum d’Interdits Absolument Absinthe
Ook dit absint-parfum lijdt onder een wat wollige marketing. Eén illegale substantie was de makers van AA kennelijk niet genoeg, dus zou dit parfum ook noten van (verse, ongerookte) cannabis bevatten.

Noten: thee, bergamot, cannabis, absinth, galbanum, lelietje-van-dalen, lotus, jasmijn, ylang-ylang, nootmuskaat, kardemom, sandelhout, muskus.

Met Nasomatto’s interpretatie van absint vers in het geheugen is dit een anemisch geval: plezierig, maar erg braaf. Het roept de vraag op waarom toch gekozen is voor zo’n “controversiële” naam als de geur zelf die aspiraties in de verste verte niet waar kan maken.
Vers gesprayd ruikt Absolument Absinthe exact als CkOne, met diezelfde licht synthetische citrus. Als kind van de jaren ‘90 heeft CkOne een plaatsje in mijn hart, maar een duurdere kloon lijkt me overbodig. Gelukkig beperkt de gelijkenis zich tot de topnoten, en ontvouwt het hart zich met een aangename, lichte, zoete mix van thee en lelietjes-van-dalen. Een nieuwe gelijkenis dringt zich echter wel op: de hartnoten lijken verrassend veel op Ulrich Lang Anvers 2 minus de complexiteit die dat parfum interessant maakte.
Uiteindelijk is er niks mis met dit parfum voor de liefhebber van een licht-bloemige thee-geur, maar het voldoet niet aan de verwachtingen die het met zijn eigen marketing op wenst te roepen.

Absolument Absinthe is verkrijgbaar in 50ml EdT bij Sabarly in Amsterdam voor €99.

Ava Luxe Sweet Absinthe
De laatste absint-gerelateerde geur die ik wil noemen is wellicht de lastigst vindbare. Ava Luxe is een eenvrouwsbedrijfje in de Verenigde Staten, die haar geuren via internet verkoopt. Sinds deze zomer heeft ze haar catalogus echter drastisch gesnoeid, en Sweet Absinthe is helaas één van de slachtoffers van de reorganisatie.

Sweet Absinthe is, wellicht weinig verrassend, de zoetste en meest eetbare van het genoemde trio. Ik vermoed dat Ava Luxe voor veel van haar gourmands eenzelfde basisolie gebruikt waar een licht kokosachtige zweem in zit, want die is ook hierin te herkennen. SA opent op een bijna snoep-zoete kokos-en-melkchocolade, waar een menthol-achtige anijs aan toegevoegd is. Na de opening overheerst de anijs de rest van de geur, al wordt de noot later vergezeld door vanille en muskus. Zo beschreven klinkt het als een onappetijtelijk rommeltje, maar deze onwaarschijnlijke combinatie van noten slaagt erin erg aantrekkelijk te ruiken.

Noten: absint, zoethout, anijs, vanille, zoete muskus, lemon balm.

Dit is absint voor beginners. SA krijgt punten omdat het erin slaagt ongewoon, interessant én draagbaar te zijn, maar is beduidend minder radicaal en minder trouw aan de schandaal-rijke reputatie van absint dan Nasomatto’s variant.

Sweet Absinthe was te verkrijgen in EdP en extrait via www.ava-luxe.com, maar er bestaat nog onduidelijkheid over de toekomstige verkrijgbaarheid van de verdwenen Ava Luxes.

Verjaardagsdufte

Op je verjaardag moet je jezelf verwennen! Mooie kleren aan, lekker uit eten en poepel & taartjes met je vrienden. Maar vergeet je neus niet! Je verjaardag is bij uitstek de gelegenheid om jezelf een nieuwe geur cadeau te doen of om die ene favoriet te dragen die je voor speciale gelegenheden reserveert.

Nieuw of binnenkort verkrijgbaar
Tom Ford Grey Vetiver (M): vetiver for the next generation. Een mooie, toegankelijk citrus-bloemige opening op een basis van licht zepige vetiver. Binnenkort verkrijgbaar bij de grotere Douglasfilialen.

Guerlain Idylle (V): de nieuwe Guerlain is een rozige chypre die, in tegenstelling tot de recente (mis)baksels van Guerlain nu eens bijzonder goed ontvangen wordt op de blogs. Binnen ongeveer een week verkrijgbaar.

Issey Miyake A scent (M/V): de nieuwe uniseksgeur van Issey Miyake is, net als zijn enorme kaskrakers L'Eau d'Issey voor mannen en voor vrouwen, weer 'ns lekker minimalistisch. Van de naam tot de fles die nog het meest aan Apple's design voor de iPod doet denken doet deze geur de filosofie van de Japanse kledingontwerper eer aan. En voor de verandering is less nu inderdaad eens more. Nu al te ruiken bij parfumerieën in het hele land.

In afwachting van de nieuwe Guerlain ben ik op deze dag voor mijn favoriete, absolute nummer één gegaan: het hemels melancholische L'Heure Bleue van Guerlain. Mijn fles, die exact dezelfde is als die afgebeeld op het plaatje rechts, is een tachtig milliliter parfum extrait uit de jaren '40. Het was mijn eerste aanraking met vintage Guerlain...een verslaving was geboren!


Noten: bergamot, anijszaad, anjer, oranjebloesem, heliotroop, Bulgaarse roos, tuberoos, iris, sandelhout, vanille en musk.

L'Heure Bleue is bitterzoet en kruidig door bergamot, heliotroop en anjer (een bloem wiens geur sterke gelijkenissen vertoont met kruidnagel) en nodigt zowel uit tot overpeinzingen op het balkon om drie uur 's ochtends als tot knallende feestjes op een jacht in de Mediterranese zee. Glamour én inhoud, what more can we ask for?

(Afbeelding geleend van Mossy Loomings)

Keuzestress

Wat doe je als je een geurtje zoekt en overweldigd wordt door het aanbod?
Vraag je eerst af wat je doel is. Dient jouw nieuwe lijfgeur geen hoger doel dan het aantrekken van de desbetreffende sekse of het zo luid mogelijk verkondigen van je beschikbaarheid? Kijk dan niet verder dan de gouwe ouwe J'Adore, Le Mâle of één van de laatste met veel bombarie gelanceerde designer-releases. Ze geven je het voordeel van olfactorische herkenning (want: iedereen draagt ze) én je kunt, in het geval van positief commentaar, vertellen wat je draagt zonder de angst om aangezien te worden voor een gevaarlijke snob.


Dat maakt geuren uit de Douglas top 10 een veilige keuze, maar tegelijkertijd brengt dat het gevaar met zich mee dat je je niet zozeer als individu memorabel maakt. Wil je niet het risico lopen dat je nieuwgevonden vlam terloops opmerkt dat zijn of haar ex (of dodelijker: de beste vriend(in)) ook altijd zo rook -of draag je geuren niet alléén als een date-magneet- dan is het tijd om je iets meer te verdiepen in de geurwereld.

Wie dan voorbij de top 10 of de eventuele andere gepromote geuren du jour wenst te kijken, voelt zich in het vooruitzicht van een muur vol geuren al snel geneigd om zich over te geven aan de dames van de parfumerie, die er ten slotte meer van weten. Toch? Met wat geluk is dat inderdaad het geval - maar zelfs dan kunnen zij je beperkt van dienst zijn als je zelf niet weet waar je naar op zoek bent. Je zou niet de eerste zijn die, murw geroken, dan maar de portemonnee trekt voor het tiende stripje waarmee onder je neus gezwaaid wordt - om bij thuiskomst te merken dat het geurtje toch tegenvalt.
Goed nieuws: er is een oplossing. De gouden regels:

• Beperk het aantal geuren waarmee je je neus belast. Je ruikt het verschil tussen geur A en geur B écht niet meer na 10 verschillende geurstripjes.

• Laat je niet misleiden door de topnoten. Fabrikanten weten dat consumenten vaak binnen een paar seconden beslissen of ze wel of niet tot aanschaf overgaan, en doen in veel gevallen aan frontloading*. Andersom geldt dat sommige geuren de tijd nodig hebben om zich te ontwikkelen op de huid en niet onmiddellijk hun charmes prijsgeven.

• Probeer elke geur voor aanschaf op de huid. Ik kan dat niet genoeg benadrukken! Zoals al gezegd, blijft vrijwel geen enkele geur identiek vanaf het moment van sprayen. Een parfum bestaat uit alcohol plus verschillende geuroliën, die in verschillende tempo's verdampen - vandaar het onderscheid tussen topnoten, hartnoten en basisnoten. Bovendien beïnvloeden de warmte van je huid en je natuurlijke huidolie dat verdampingsproces en dus ook het uiteindelijke geurresultaat.

• Vraag om proefmonsters van de geur(en) die je overweegt te kopen, zodat je ze thuis minimaal een dag lang kunt uitproberen.

• Leer het jargon. Je zult merken dat je serieuzer genomen wordt als klant en dat de verkoopster je sneller naar een geur zal leiden die lijkt op wat je in gedachten had als je termen als aquatisch, oriëntaals of aromatische citrus hanteert.
  

Voor degenen die ongeveer hier nog niet zijn afgehaakt onder het motto "teveel moeite": lees verder. Op eigen risico, dat wel, of liever gezegd op risico van zwart zaad. Je begeeft je nu in het gezelschap van gevaarlijke types; mensen die ergens in hun zoektocht naar die ene lijfgeur de weg kwijtraken en merken dat ze gefascineerd kunnen worden door méér dan een geur tegelijkertijd. Die een collectie aan geuren opbouwen. Die de Douglas links laten liggen, en in gespecialiseerde boutiques niche-lijnen komen snuffelen, op zoek naar nieuwe thrills. Die parfumeurs bij naam kennen en favorieten hebben. Mensen die, kortom, hedonisten zijn in de beste zin van het woord; die parfum beschouwen als een draagbare kunstvorm.
Voor die mensen: you smell goooooooood.


Met dank aan Dimitri voor het vinden van deze video!

*Frontloading is de term die binnen "de industrie" gehanteerd wordt voor het opleuken van een geur. Een groot deel van het budget voor de ingrediënten wordt dan besteed aan de topnoten, zodat die rijk en innovatief ruiken en de klant overhalen tot aankoop - de rest van de geur wordt opgevuld met inferieure ingrediënten. Chandler Burr noemt het fenomeen in dit review in de New York Times.

Review: Washington Tremlett Black Tie

Van alle bloemen spreekt er geen méér tot de verbeelding dan de roos: romantisch en kwetsbaar, maar tegelijkertijd mysterieus en ongeëvenaard elegant. En één van de weinige bloemen die bij uitstek ook geschikt zijn om door mannen gedragen te worden. Onze man is van de wereld: misschien loopt hij over de Munt naar Tuschinski, misschien is hij in een limousine op weg naar Broadway. Één ding is zeker: hij weet wat er van hem verwacht wordt en hij weet wat te dragen!

Washington Tremlett is de uitvinder van de das. Toen een Amerikaanse klant hem vroeg een nieuwe das te bedenken om naar de Parijse opera te dragen bedacht Tremlett de seven fold tie die ook vandaag door liefhebbers nog wordt gezien als het summum op het gebied van dassen. En al is de das tegenwoordig wat in de verdrukking geraakt, in dit perfect nutteloze accesoire vinden we één van de hoogtepunten van de mannelijke elegantie!

Op deze zwoele nazomeravond loopt onze man in zijn avondkleding naar het theater. In zijn wake ruiken we de lichte zweem van Tremletts Black Tie, een bijzonder elegante rozengeur die doet denken aan de man in smoking van weleer, zonder ook maar één moment oubollig aan te doen.

Noten*: van saffraan, walnoot, galbanum, salie, roos, geranium, tuberose, sandelhout, patchouli, vanille en musk.

Black tie staat op dezelfde plank als andere saffraan-rozengeuren: L'Artisan Parfumeurs Safran Troublant, Czech & Speakes Dark Rose en People of the Labyrinths A*Maze. Een bijzonder goede combinatie maar niet bijster origineel. Maar waar de andere geuren gaan voor meer oomph mikt Tremlett met Black Tie meer op een subtiele elegantie. Dit maakt Black Tie bij uitstek geschikt voor chique etentjes, theaterbezoeken en kaarslicht, bank en goed glas wijn.

Black Tie is een zacht parfum, met een subtiel sillage. Een parfum dat je niet tot de volgende ochtend achtervolgt. En daarmee is Black Tie een elegant rozenparfum dat helaas wat beperkt is in het aantal draagmogelijkheden. Dit is een parfum dat je naar het theater of de opening van een tentoonstelling draagt, maar geen parfum dat je naar de kroeg of naar een club draagt. Nu ja, tenzij je Chuck Bass heet!

* nstperfume.com

(Plaatje Chuck Bass afkomstig van Material Concern: http://materialconcern.com/)

Washington Tremlett's Black Tie is in Europa verkrijgbaar bij Aus Liebe zum Duft. 100ml à €140,-.

Review: Dior Bois d'Argent

Zoals de meeste designer-parfumhuizen tegenwoordig, houdt ook Dior er sinds enige tijd twee sporen op na: de en masse geproduceerde geuren, die het gros van hun winst verzorgen, en een duurdere luxe-lijn met beperkte distributie. Bois d’Argent is één van de exclusieve serie van drie Eau de Colognes die Dior in 2004 uitbracht, toen nog onder regie van Hedi Slimane.

Het is een parfum waarbij het geheel meer is dan de delen: wierook, iris, patchouli, honing en leer -toch individueel bepaald dominante aroma’s- worden hier tot teamspel gedwongen door parfumeuse Annick Menardo. Het resultaat is een dromerig, poederig, understated chic parfum, dat niet zou misstaan als geur voor officiële gelegenheden, maar ook prima zou werken voor een intiem avondje à deux. Het sillage blijft bescheiden, zodat alleen diegenen die dichtbij genoeg komen, kunnen meegenieten.
De hele geur is met een lichte hand gedaan; hij blijft transparant en subtiel, en stuift een stoffig, licht honingachtig waas over de huid. Ondanks de sprookjesachtige naam, zijn noch het hout, noch het metalige zilver in de verste verte als noten te bekennen in deze geur. Wél mooi is dat het poederige aspect de illusie van houtstof op een werkbank oproept.

Opvallend is dat Bois d’Argent weinig van doen heeft met traditionele Eau de Colognes (snel vervliegende citroenwatertjes), en het lijkt er dan ook op dat Dior met deze -feitelijk misleidende- benaming een onconventionele mannengeur wat acceptabeler heeft willen doen lijken voor het bredere publiek. Poederige noten hebben in de parfumerie voorheen vrijwel uitsluitend het domein van damesparfums toebehoord, dus wellicht vond men bij Dior de tijd nog niet rijp om deze creatie een minder “mannelijk” predikaat te geven.

Al met al een competente en toegankelijke geur, al kan ik me niet onttrekken aan het idee dat dit weleens vaker gedaan is – Bois d’Argent is geen parfum dat aan wereldschokkende innovatie doet. Er bestaan meer variaties op het zacht-zoete poeder-thema: Stéphanie de St-Aignan Blanc d’Hiver en Lorenzo Villoresi Teint de Neige, bijvoorbeeld. Of, dichter bij huis: de oermoeder van alle poederige parfums, Guerlain Shalimar. Hoewel die gemarket worden als damesgeuren, is er niets intrinsiek meer damesachtig aan dan aan Bois d’Argent, en de meer avontuurlijke heren doen er goed aan om ze niet bij voorbaat links te laten liggen.

Bois d’Argent was een limited edition, maar kan nog in kleine hoeveelheden online gevonden worden.